Over Pascale Bruinen

Inspirerende schrijver en spreker met een passie voor verbinding.

Review Peter R. de Vries en digitaal leesfragment “Het jaar van de uil”

Het gaat er nu hard op aan. Nog maar 17 dagen en dan verschijnt mijn tweede boek, ‘Het jaar van de uil’ bij Kosmos Uitgevers!

Review van Peter R. de Vries:

“In één ruk heb ik je boek ‘Het jaar van de uil’ gelezen… Ik wil je een groot compliment maken: het is een prachtig, ontroerend boek geworden! Als buitenstaander werd ik vanaf de eerste bladzijde gepakt door het verhaal en was er op gebrand om het uit te lezen! Ik vind het een mooi, liefdevol en goed geschreven boek, dat de speciale relatie tussen vader en dochter geweldig verwoordt. Ik schaam me niet om te zeggen dat er behoorlijk wat passages waren, waarbij ontroering zich ook van mij meester maakte. Het is prachtig hoe je uit zo’n verdrietige gebeurtenis een mooi en blijvend eerbetoon hebt weten te maken waarvan we allemaal iets kunnen leren! On the other side of fear, lies freedom…”

Review Isabel Beije, eindredacteur ‘Mijn Geheim’:

“Ik heb het boek met veel plezier gelezen! Wat een mooie reis heb je beschreven, van het hoofd naar het hart! En wat een bijzondere voorbeelden van zoveel ‘zogenaamde’ toevalligheden die tot grote veranderingen in je leven hebben geleid.”

Voor wie na het lezen van deze reviews niet meer tot 25 oktober a.s. kan wachten voeg ik hier de link in voor het digitale leesfragment: Bekijk hier het inkijkexemplaar.

OVER HET BOEK: In ‘Het jaar van de uil’ beschrijft Pascale haar emotionele wanhoop na de dood van haar vader. Als ze na een intense rouwperiode, waarin een reeks opmerkelijke gebeurtenissen plaatsvindt, eindelijk langzaam uit het dal is geklommen, beleeft ze een intense spirituele ervaring. Ze beseft dat ze hierdoor voorgoed is veranderd. Voortaan volgt Pascale nog maar één weg: die van haar hart.

afbeelding-7

 

Aanbevelen op LinkedIn?

Beste blogvrienden, sinds kort zit ik ook op LinkedIn. Op deze blog heb ik vaker lovende kritieken mogen ontvangen op mijn boek, “Mijn eerste lijk is gelukkig vers”, mijn columns voor het Algemeen Dagblad en mijn blogposts. Daarom zou ik jullie willen vragen of jullie mij op LinkedIn een aanbeveling zouden willen geven voor mijn schrijverskwaliteiten en/of andere kwaliteiten waarmee jullie bekend zijn. Dat kun je heel eenvoudig doen door een vinkje te zetten bij die vaardigheid (onder het kopje “Vaardigheden”) die jij op mij van toepassing vindt. Dat zou ik zeer op prijs stellen. Hiertoe is wel noodzakelijk dat we “gelinkt” zijn op LinkedIn. Indien dit het geval is kun je ook een persoonlijke aanbevelingstekst maken door naar mijn LinkedIn profiel te gaan en bij de profielfoto op het omlaag wijzende pijltje te gaan staan; scroll dan naar “Aanbevelen”. Ik ben op LinkedIn te vinden via https://nl.linkedin.com/in/pascalebruinen. Alvast heel veel dank voor jullie moeite en uiteraard ben ik graag tot een wederdienst bereid!

Barcelona, de Parel van Catalonië

Als cruisebestemming is Barcelona zeer gevarieerd. Vanuit de haven ben je zo bij alle belangrijke bezienswaardigheden.

Barcelona is de trotse en eigenzinnige hoofdstad van de autonome regio Catalonië en de tweede stad van Spanje. De Catalaanse taal is hier de eerste taal, het Spaans komt op de tweede plaats. Barcelona ligt in het noordoosten van Spanje aan de Middellandse zee en bezit tal van bezienswaardigheden. Als je maar weinig tijd hebt en graag zelf de stad verkent is het misschien een aanrader om een hop on, hop off-bus te boeken die je brengt naar alles wat de moeite waard is. Je kunt onderweg dan naar believen uit- en opstappen.

De rode route begint op Plaça Catalunya, het grote centrale plein met de fontein in het midden. Van daaruit kun je een wandeling maken over de Rambla (maar let hier ook op eventuele zakkenrollers die in de drukte hun slag willen slaan!). Op de Rambla vind je vele straatartiesten, allerlei kraampjes met bloemen en souvenirs maar ook een enorme overdekte markthal, de Boquería, dat een bezoekje meer dan waard is. Aan een van de zijstraten van de Rambla ligt het mooie Plaça Reial, een vierkant plein met mooie statige gebouwen omzoomd door palmen. Er zijn vele restaurants waar je gezellig buiten kunt eten.

Aan de andere kant van Plaça Catalunya bevindt zich de chique winkelstraat Passeig de Gràcia waaraan tal van bekende (en dure!) modemerken je verleiden met hun prachtige etalages. Maar aan deze mooie, brede avenue liggen ook de wereldberoemde gebouwen met die typische art nouveau stijl van de Catalaanse architect Gaudí, zoals Casa Batlló en La Pedrera. Aarzel niet om op de Passeig de Gràcia een terrasje te pikken en je te goed te doen aan overheerlijke tapas want Barcelona is weliswaar een mondaine wereldstad, maar eten en drinken is er nog steeds veel goedkoper dan in Nederland.

De rode route voert je verder naar de enorme Plaça d’Espanya, het Poble Espanyol (een groot openlucht museum met daarin allerlei exacte replica’s van markante gebouwen uit heel Spanje, leuk voor volwassenen en kinderen!) en de berg Montjuic, van waar je een prachtig uitzicht hebt over de stad.

Van daaruit gaat de bus nog naar de oude haven (Port Vell), de Olympische haven en de oude Gotische wijk (Barri Gótic) waar het heerlijk slenteren is en je je in supersmalle schaduwrijke straatjes even ver terug in de tijd waant.

De blauwe route moet je nemen als je graag de Sagrada Familia wit zien, de wereldberoemde kathedraal die nog steeds niet af is. In het bijzondere Parque Güelll zijn tal van prachtige gebouwen en mozaïeken van Gaudí te bewonderen. Maar deze route stopt ook bij het stadion Camp Nou van FC Barcelona, dus voetballiefhebbers komen hier ook volop aan hun trekken.

Barcelona combineert de voordelen van een wereldstad met een ligging aan de Middellandse Zee en beschikt daarom over een heus stadsstrand, la Barceloneta. Het mag dan wel niet het mooiste of het schoonste strand zijn, maar het is er wel gezellig. Lekker om even tussen het shoppen door af te koelen!

Buiten de stad zou je het klooster van Montserrat kunnen bezoeken dat hoog tegen een berg is aangebouwd. Royal Caribbean biedt ook excursies aan die een stadstour combineren met een trip naar dit klooster.

Maar wat je ook kiest, je zult er zeker van genieten!

© Pascale Bruinen

barcelona, parel

Deze column is op 5 september 2014 verschenen als blogpost op http://www.royalcaribbean.nl/Blog.

 

 

Nautische Mijmeringen

De zee is nagenoeg glad. Her en der rimpelt ze lieflijk, alsof een vrouwenhand zachtjes over blauw fluweel strijkt. Het water is als een schilderspalet waarop de kunstenaar los is gegaan in alle mogelijke kleuren blauw. Dichtbij zie ik azuur, turkoois en aquamarijn. Als mijn blik verder weg dwaalt over de reling ontwaar ik saffier, staal- en hemelsblauwe tinten, om aan de einder tenslotte te eindigen in een mengeling van de kleur van korenbloemen, kobalt en de inhuldigingsjurk van Máxima.

Ons schip lijkt niet zozeer te varen, maar eerder volslagen moeiteloos te glijden over een onmetelijke zilte vlakte. Hier wordt stilte hoorbaar.

Het eindeloze ritme van het water heeft een hypnotisch effect op me. Ik staar en staar en staar. Mijn ogen, gewend als ze zijn aan het ingeklemd zitten tussen de vier muren van huis, kantoor en zittingszalen, kunnen er maar geen genoeg van krijgen. De weidsheid van de zee geeft me een enorm gevoel van vrijheid. Mijn gelukshormonen zijn nog de enige die werken. Die maken nu zelfs overuren.

De zon zakt langzaam richting horizon. Voordat ze straks helemaal verdwijnt, laat ze mij eerst nog genieten van een onvoorstelbare lichtshow. Als haar stralen de golven raken, lijken ze eerst in miljoenen glazen stukjes te breken om vervolgens in een glinsterende sterretjesregen neer te dwarrelen.

Cruisen is ideaal voor moderne nomaden zoals ik. Voor mij niks ergers dan verplicht twee weken op één en dezelfde locatie te moeten zitten. De eerste avond met zijn allen even naar dat gezellige stadje. Leuk! De tweede avond ook, al heb ik het stadje dan al in een kwartiertje gezien want alles is nu een stuk bekender. En de derde avond verveel ik me er doorgaans al dood, zeker als er alleen maar van die toeristenwinkeltjes zijn.

Nee, dan cruisen! Het is heel dubbel: ik zie altijd reikhalzend uit naar de volgende bestemming maar ben evenzeer in mijn nopjes als we ’s avonds weer uitvaren, het onbekende tegemoet. Volgens de ongeschreven wetten van het cruiseleven wordt er dan altijd gezwaaid naar mensen op passerende bootjes (en geloof me, in vergelijking met ons schip lijken álle andere vaartuigen eerder van speelgoedformaat). En het leuke is: die zwaaien ook zonder uitzondering terug. Dat heeft gewoon wat. Volslagen onbekenden op weg naar totaal verschillende bestemmingen wiens zeewegen zich dat ene moment even kruisen en die elkaar enthousiast begroeten…Ik krijg er, ook na al die jaren, nog steeds kippenvel van.

Het blijft een heerlijk gevoel om na een opwindende ontdekkingsdag aan wal weer terug te keren op het schip, dat in feite een bestemming op zich is. De bemanning heeft gelijk als ze ons vriendelijk begroeten met “Welcome home!” want zo voelt het ook echt. En ’s ochtends is het steeds een feest om aan dek te gaan en te zien naar welke prachtige nieuwe plek het schip me nu weer heeft gebracht.

Ah, het leven op zee is mooi.

nautische mijmeringen

Top 5 van Domme Cruisevragen…

Net terug van een cruise door de Middellandse en Adriatische Zee wil ik jullie een top 5 van Domme Cruisevragen niet onthouden (let wel: die zijn echt door passagiers aan boord gesteld aan de bemanning):

Op nummer 5…”Gebruiken jullie zeewater voor het spoelen van het toilet?” Antwoord: Who cares? Ik denk niet dat er iemand is die eraan zal gaan proeven.

Op nummer 4….”Gaan deze trappen omhoog of omlaag?” Antwoord: Euh…

Op nummer 3: “Maakt het schip haar eigen electriciteit?” Antwoord: Nee, de kapitein steekt in de haven van Civitavecchia een stekker in het stopcontact en trekt dan vervolgens een 4.000 kilometer lange electriciteitssnoer achter zich aan.

Op nummer 2: “Is dit eiland helemaal omringd door water?” Antwoord: Wat dacht je zelf?

En wat mij betreft de onbetwiste nummer 1: “Woont de bemanning aan boord?” Antwoord: Nee, die gaan iedere avond rond 23.00 uur in een sloep eraf en roeien dan naar het dichtstbijzijnde vaste land.

Zo zie je maar weer dat nog lang niet iedereen die gaat varen er het fijne van weet. Misschien toch een goed idee om eerst maar eens mijn blog te raadplegen!

 

Breaking News

Gisteren heb ik een contract getekend voor mijn eerste boek bij uitgeverij De Fontein! Uitgerekend ook nog op de verjaardag van mijn overleden vader, aan wie ik het boek zal opdragen. Ik ben super blij en ontzettend trots op deze mijlpaal.

Onderstaand vinden jullie de tekst die vandaag verscheen op de website van de uitgeverij:

“Pascale Bruinen tekende deze week bij Uitgeverij De Fontein het contract voor haar eerste boek ‘Mijn eerste lijk is gelukkig vers’. Hierin geeft ze een kijkje achter de schermen in haar functie van officier van justitie en beschrijft ze aan de hand van veel voorbeelden welke impact haar werk op haar heeft als mens en moeder.

‘Mijn eerste lijk is gelukkig vers. Lotgevallen van een vrouwelijke officier van justitie’ verschijnt begin 2015 bij Uitgeverij De Fontein.

Pascale Bruinen is officier van justitie in Maastricht en schrijft columns voor het Algemeen Dagblad. Ook heeft ze artikelen geschreven voor Fabulous Mama Magazine en blogt ze regelmatig op haar eigen sites,www.coolcolumns.com en www.cruisecraver.com.”

Uiteraard zal ik jullie op de hoogte houden van de voortgang!

Veel liefs van Pascale

Eerste keer cruisen…

Wil je weten hoe het voelt als je voor het eerst gaat cruisen op zo’n prachtig, wit schip en mag uitvaren naar onbekende verten?

Lees dan onderstaande column!

Cruisen

Mijn taxi nadert de haven van Miami. Ik kijk letterlijk reikhalzend uit naar het moment dat ik voor de allereerste keer in mijn leven het enorme schip met eigen ogen zal zien.

Tuurlijk, de folders, afbeeldingen en filmpjes op internet heb ik allemaal al gezien. Ettelijke keren. Toch ben ik totaal onvoorbereid op het ontzag dat zich van me meester maakt als de chauffeur plots stopt op de kade en ik een allereerste blik werp op Haar. Ik kan alleen maar met open mond kijken. Omhoog, omhoog, nog hoger. Ondanks Haar gigantische afmetingen word ik onmiddellijk getroffen door Haar stralend witte en ranke schoonheid.

Het welhaast verblindende zonlicht weerkaatst in de saffierkleurige golven die op hun beurt weerspiegelen op Haar sierlijke boeg. Aan dek wapperen de vlaggetjes van talloze landen vrolijk in de zwoele bries als teken van warm welkom aan alle verschillende nationaliteiten die weldra aan boord zullen gaan. Het is te veel om te bevatten. Een soort van nautische “Shock and Awe”.

Eenmaal aan boord is het al niet anders. Als in een zoete droom loop ik rond, bijna zwevend van het gelukzalige gevoel dat ik krijg bij het zien van zoveel moois. Een prachtig pooldeck met twee zwembaden, jacuzzi’s en loungehoeken. Een gezellig terras op de achtersteven, waar ik mezelf al zie zitten aan het ontbijt. Een spa waar je je gelijk helemaal Zen voelt.

Ik loop door de winkelstraat, gluur in de bibliotheek en verbaas me over het enorme theater. Mijn honger kan gestild worden in vier restaurants en sportieve neigingen kan ik kwijt op het basketbalveld, aan de klimmuur of op de atletiekbaan. En in de fitnessruimte natuurlijk, die voorzien is van de allernieuwste apparaten.

Al snel voel ik me een soort van nieuwerwetse ontdekkingsreiziger die dan weer hier, dan weer daar stuit op onverwachte hoekjes, gezellige zitjes of een intiem barretje. De adrenaline giert door mijn lichaam van opwinding bij het idee dat ik hier een volle week van mag gaan genieten. En hoewel er in totaal zo’n vierduizend passagiers en bemanningsleden aan boord zijn, is het schip zo groot dat je zonder al te veel inspanning een rustig plekje kunt vinden. Buiten of binnen. Maar de echte luxe van dit majestueuze schip is het onovertroffen zeezicht.

Na de verplichte dril compleet met reddingsvesten ben ik maar net terug aan dek of er klinkt opeens een oorverdovend geluid uit de reusachtige scheepshoorn. De bijbehorende trillingen golven door mijn lichaam alsof iemand in mijn maag een drumsolo ten beste geeft. Tegelijkertijd voel ik een wave van gespannen verwachting gaan door de menigte, die zich als één man haast naar de reling aan de kant van de kade. Ik dring me er tussen en kijk als betoverd toe hoe het enorme schip zich schijnbaar moeiteloos zijwaarts van de kant af beweegt, als ware het een reuzenkrab.

Ik zie meer dat Ze vaart dan dat ik het voel. De streep water tussen de kade en de zijkant van het schip wordt allengs groter. Vanaf mijn vijftiende verdieping zwaai ik, net als mijn medepassagiers, naar onbekende achterblijvers van het formaat Legopoppetje op de kade. Ik voel een zilte bries door mijn haren gaan. De scheepshoorn loeit nogmaals zijn vaarwel. Ondanks de hitte voel ik dat ik kippenvel krijg.

Al mijn zintuigen staan op scherp. Alsof mijn radar, net als die van het schip, helemaal open staat. Klaar om iedere indruk als een spons te absorberen. Ik kijk om me heen. Iedereen lacht, ontdekt en slaakt verrukte kreetjes bij elke nieuwe verrassing. Onder de laatste zonnestralen van de dag speelt de band van rastamannen Bob Marley reggae. De langzaam deinende vrolijkheid van het ritme werkt aanstekelijk. De glimlach om mijn mond is een blijvertje. Ik kan niet anders.

Ik richt mijn blik op de kleine, wendbare boot van de pilot, die Haar begeleidt bij een veilige uittocht uit de haven. Daarginds lonkt de havenmond. Nog even en we zijn buitengaats. De veelbelovende vrijheid van volle zee.

Terwijl de skyline van Miami in de warmroze gloed van de snel ondergaande zon steeds verder uit het zicht verdwijnt, wordt mijn verwachtingsvolle gevoel bijna tastbaar. De belofte van onbekende verten, tropische oorden en uitbundige Caribische vegetatie die pijn doet aan je ogen. Van nieuwe vrienden maken, zwemmen met dolfijnen en het witter dan witte zand tussen je tenen. Van kristalhelder warm water, snorkelen tussen veelkleurige vissen en zorgeloos relaxen in een hangmat.

Ik zucht. Een zucht die uit mijn allerdiepste binnenste lijkt te komen. Het is een zucht van puur geluk. Ik lééf. Ik geniet. Ik cruise.

© Pascale Bruinen